De Katholieke Contrareformatie in de 21ste eeuw

Vaticanum II

Het gezag van Vaticanum II

Geniet een oecumenisch concilie niet automatisch van het onfeilbare en universele oppergezag? Moeten we daarom niet blindelings alle decreten en teksten van Vaticanum II aanvaarden?

Vaticanum II en de missies in het hoge noorden van Canada

De congregatie van de oblaten van Maria Onbevlekt verrichtte schitterend missiewerk bij de Inuit aan de Hudsonbaai. Het decreet « Ad gentes » van het Tweede Vaticaans Concilie gooide de principes van de missionering echter helemaal ondersteboven, met rampzalige gevolgen. Het getuigenis van een “ moderne ” oblaat spreekt boekdelen.

Paul-VI-ONU

X. Dignitatis humanæ  : De godsdienstvrijheid, een evangelie van dwazen

Paulus VI sprak op 4 oktober 1965 de Verenigde Naties in New York toe en prees er de godsdienstvrijheid als één van de fundamentele Rechten van de Mens… nog vóór het Concilie de nieuwe theorie had goedgekeurd. Met dit manoeuvre slaagde de paus er in om de grote groep opposanten onder druk te zetten en onder het voorwendsel van “aggiornamento” een fundamentele wijziging van de katholieke leer te doen goedkeuren.

Saint-Pierre_Basilique_foule

IX. Nostra Ætate  : onverschilligheid in plaats van naastenliefde

De Verklaring over de betrekkingen van de katholieke Kerk met de niet-christenen werd goedgekeurd ondanks 250 tegenstemmen. De tegenstanders volgden Mgr. Carli, die had gewaarschuwd dat het document de religieuze onverschilligheid in de hand zou werken, de bekering van de heidenen in gevaar zou brengen en een einde zou maken aan het missiewerk van de Kerk…

Majorite-silencieuse

VIII. Orientalium Ecclesiarum  : Doodvonnis over de Oosterse katholieke Kerken

De Grieks-katholieke Kerk van Oekraïne, ook de Kerk van de Uniaten genoemd, werd door het Concilie geofferd op het altaar van de oecumene en de Ostpolitik van Joannes XXIII en Paulus VI. Kardinaal Slipyj, hoofd van de vreselijk vervolgde Uniaten, voelde zich in de Sint-Pietersbasiliek een buitenstaander naar wie niet geluisterd werd.

PRE-TR~1

VII. De strijd rond de collegialiteit

Vaticanum II had het onderricht over de pauselijke onfeilbaarheid (Vaticanum I) zinvol kunnen aanvullen met een definitie van de bisschopswijding als hoogste graad van het sacrament van het priesterschap. In plaats daarvan wilden de hervormers het college van bisschoppen op gelijke voet met de Paus plaatsen, als een tegenmacht.

Moderateurs

VI. Lumen Gentium  : «  Een grote stad voor de helft in puin  »

Tijdens de tweede zitting drukte de Belgische kardinaal Suenens de visie van de progressisten door: men maakte van de Kerk « het volk van God », waardoor de eeuwenoude piramidale structuur van tafel werd geveegd en vervangen door het revolutionair en anti-hiërarchisch concept van « een vergadering van allen die gelovend opkijken naar Christus ».

Cal-Ottaviani

V. De verwerping van een eeuwenoude liturgische erfenis

Heeft men in de jaren na het Concilie de constituties en decreten van Vaticanum II verraden ? Of zat het vergif al in de teksten zelf ? Een kritische studie van « Sacrosanctum Concilium », de conciliaire constitutie over de liturgie die op 4 december 1963 afgekondigd werd door Paus Paulus VI, geeft een ondubbelzinnig antwoord.

Ratzinger-Rahner

IV. Het eerste leerstellig conflict

De dogmatische constitutie Dei Verbum is naar het zeggen van Paus Benedictus XVI « één van de pilaren van heel het conciliaire bouwwerk ». De H. Vader herinnerde eraan dat hij « als jonge theoloog deelgenomen had aan de levendige discussies waarmee de uitwerking van deze constitutie gepaard ging. »

AULA-conciliaire

III. Een revolutionaire geest

Op 11 oktober 1962 hield Joannes XXIII zijn openingstoespraak, waarin hij publiekelijk afstand nam van de behoedzame verdedigers van het geloof door hen onheilsprofeten te noemen. Hij leverde het Concilie daarmee uit aan de invloed van de meest progressistische prelaten, die onmiddellijk hun kans grepen.