De Katholieke Contrareformatie in de 21ste eeuw
Print Friendly, PDF & Email

102. Een humanistische ecologie

De wetenschap en de kunst van het familiaal, interfamiliaal, menselijk gemeenschapsleven heten of zouden moeten heten  : ecologie en economie van de gemeenschap. De wijze lieden die onze beschaving tot stand gebracht hebben zijn hierin onze gids.

De hoogste wet van het beheer van dat familiaal goed is noch biologisch, noch wiskundig, noch metafysisch, noch moreel, noch religieus. Zij is specifiek en karakteriseert de ecologische wetenschap. Het gaat om de voorzichtigheid, een natuurlijke deugd en een praktische wijsheid, toegepast op de schepping, de uitbreiding en het behoud van het materieel en geestelijk erfgoed van de families. In de tijdelijke orde is dat erfgoed het eerste voorwerp van het verlangen van de mensen.

1. Onze ecologie en onze economie definiëren wij als de speculatieve wetenschap en de praktische kunst van de ideale voorwaarden en de mogelijke verwezenlijkingen voor de voorspoed van de families, door middel van de deugd van de voorzichtigheid en met het oog op het gelukkig samenleven van de broederlijke mensengemeenschappen.

Een dergelijke, heel moderne definitie ligt in de lijn van die van Aristoteles en van de H. Thomas van Aquino. Ze gaat in tegen de individualistische of collectivistische definities van de sociale realiteit en tegen elke materialistische opvatting over het nagestreefde doel. Ze stelt haar ideaal van familiale voorzichtigheid zelfs tegenover de personalistische en vergeestelijkte opvatting over de economie zoals die in zwang is binnen het hedendaags katholicisme.

2. De katholieke leer, die wezenlijk verschilt van de moraal van Kant, erkent de eigen waarde van de goederen van het aardse leven. Ze is humanistisch in die zin dat ze het principe toelaat van fundamentele autonomie, ook «  subsidiariteit  » genoemd  : iedereen moet zich om te beginnen met zichzelf kunnen bezighouden, elke familie met haar eigen leven, haar welvaart.

De Kerk erkent dus de natuurlijke autonomie van de aardse gemeenschappen. Ze kent hen de bevoegdheid toe er de doelstellingen en middelen van te bepalen, de rechten en de plichten, door middel van een wetenschap en een kunst die uitsluitend van de rede afhangen.