De krachtige ontkieming 
van het goddelijke Woord

We hebben zojuist de parabel van de zaaier gehoord. Maar dit wonder van de natuur is slechts een verre afbeelding van een veel grootser avontuur: dat van het Woord van God, ontvangen in een ziel die meer of minder bereid is om het te ontvangen. De verborgen kracht van dat Woord is volledig gericht op het voortbrengen van vrucht, geholpen door de gunstige elementen: het doopwater en de adem van de H. Geest.

Het is het bewonderenswaardige en tegelijk aangrijpende werk van de priester om jaar na jaar onvermoeibaar het zaad uit te strooien, zonder meestal te weten wat eruit zal voortkomen. Wat waren al die priesters die wij hebben gekend toch prachtige voorbeelden, al die missionarissen die onze oude landen naar alle windstreken hebben uitgezonden.

Zij bezaaiden nieuwe akkers met het geduld van de landbouwer die het werk laat gebeuren zonder het te hinderen of te willen bespoedigen. En wanneer er niets lijkt op te schieten, blijft hij toch zonder ontmoediging voortgaan en zijn prediking hervatten. De aarde liegt niet en dat geldt evenzeer voor de zielen. Zo is het ook op het apostolische veld. Een goede zaaier is hij die werkt uit liefde en voor de dienst van de Meester, zonder hebzucht naar de oogst!

In de ziel van de landbouwer leeft een rustige, kalme zekerheid over de kracht van de zaadkorrel en een vast vertrouwen in de gunstige samenwerking van de elementen en de seizoenen. Ondanks alle gevaren waarmee hij rekening houdt, verwacht hij toch een goede oogst. Hij weet dat het zaad lang kan sluimeren, de kleur van de aarde kan aannemen en er als het ware helemaal in kan oplossen zonder daarom verloren te gaan. Op een dag zal het, in de verborgen nacht van zijn heiligdom, opnieuw tot leven komen, een kiem voortbrengen en vervolgens overvloedig door de grond heen breken. Vanaf dat moment zal het niet meer ophouden honderdvoudig vrucht te dragen.

Jullie geloven niet genoeg in de verbazingwekkende kracht van zelfs de geringste woorden die van Christus komen en tot jullie hart zijn doorgedrongen! Zeg niet dat het komt omdat jullie te weinig hebben ontvangen, want de Kerk, onze Moeder, heeft jullie rijkelijk bedeeld. Ook heeft het jullie niet ontbroken aan Gods zon, noch aan water, noch aan de adem van de H. Geest. Wanneer zal de aarde dan eindelijk haar traagheid afschudden?

Daarmee raken wij aan de andere zijde van het mysterie: die duistere, blinde en ongedisciplineerde kracht van de aarde. Iedereen brengt vrucht voort volgens zijn diepste ingesteldheid. Voor sommige apostelen is dit een bron van angst; voor anderen een verborgen, knagende pijn die zij achter een gewilde koelheid verbergen; voor de meesten een heldhaftige sereniteit... Het mysterie van de aarde die misschien nooit het zaad zal teruggeven dat zij heeft opgeslorpt! Maar deze zorg lost zich op in een hoger vertrouwen.

O ziel, wees standvastig! Want in de stilte van de aarde komt het jou alleen toe het Woord van God te bewaren en het in jezelf te laten rijpen. God heeft het je gezonden, Jezus heeft zich aan jou gegeven, de Kerk heeft Hem in je hart neergelegd. Zijn voorbeeld staat in je geest gegrift, zijn heilige Mensheid heeft van jou haar heiligdom gemaakt en bovendien heeft Hijzelf je onderricht door middel van zijn priesters. Nu moet jij alleen, dag na dag, dit zaad van het eeuwige leven voeden. Het is een werk van lange volharding waarin niemand je kan vervangen.

Op de dag van de oogst zal niemand enige aandacht voor je opbrengen als je het aan jou toevertrouwde kostbare bezit hebt laten verdorren. Maar als je het honderdvoudig hebt doen herleven, dan zal je de vreugde van je Meester zijn.

Abbé Georges de Nantes
Uittreksels uit de Brief aan mijn vrienden van februari 1958