De Goede Herder voor wie wij veel moeten bidden

DE Plaatsbekleder van Jezus Christus, de opvolger van de H. Petrus, het zichtbare hoofd van de Kerk bracht van 25 tot 28 september een vierdaags bezoek aan Frankrijk.

Wij zagen een glimlachende, rustige en aandachtige man uit het vliegtuig stappen. En tegelijk zagen wij een priester, een bisschop, een bijzonder beminnelijke paus, zoals het gelovige volk zijn herders graag ziet : eenvoudig, zonder protocol. Hij wil gewoon zijn plicht doen, zonder angst en zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen, maar ook zonder iets van wat hij als zijn zending als Opperherder beschouwt uit de weg te gaan. En onder het onderzoekende oog van de camera zagen wij nooit één vulgair gebaar of één ongepaste blik en hoorden wij nooit een dubbelzinnig woord. Leo XIV is een man die leeft in Gods tegenwoordigheid én dicht bij de mensen staat. Wij hebben hem zelf zien bidden en anderen tot gebed zien brengen, in het vaste geloof dat men zo in gemeenschap treedt met God, zonder zich ondertussen te bekommeren om de indruk die men op anderen maakt.

Toen de aartsbisschop van Parijs hem in de Notre-Dame verwelkomde, bedankte de paus hem en vroeg hij de aanwezigen erover te waken dat de kathedraal trouw blijft aan haar bestemming. « De kathedraal is geen stenen omhulsel dat men komt bewonderen : zij leeft van het heilige mysterie dat er wordt gevierd. Wanneer men haar van de liturgie zou beroven, zou zij haar ziel verliezen. »

Enkele dagen later, na de H. Mis op de weide in Lourdes met 150.000 gelovigen, stelde Leo XIV het Angelus voor als een « eenvoudig en wonderbaar gebed dat ons helpt iedere dag te leven in overeenstemming met Gods wil, naar het voorbeeld van de Maagd Maria. » En verder : « Het is hier dat de Maagd Maria met de rozenkrans aan de H. Bernadette is verschenen en als het ware haar gebed heeft geleid. Daarom nodig ik vandaag, alsof ik dit verzoek van haarzelf ontving, alle gelovigen en alle christelijke gemeenschappen uit om gedurende de komende oktobermaand de H. Rozenkrans te bidden, met de bijzondere intentie dat de oorlogen ophouden en er vrede komt tussen de volkeren die met elkaar in conflict zijn. Laten wij dit gebed vergezeld doen gaan van concrete daden van boetvaardigheid en barmhartigheid... » Na het langdurige applaus besloot hij : « Moge onze Allerheiligste Moeder voor ons ten beste spreken. »

EEN GELIEFDE VADER

De paus stelde ook talrijke symbolische gebaren. La Croix bericht : « Te midden van een menigte van 800.000 mensen wordt een meisje in een blauwe jurk op de armen naar paus Leo XIV omhooggetild. Met de ene hand maakt hij een kruisteken op haar voorhoofd, zonder zijn blik ook maar een ogenblik van haar af te wenden. Met zijn andere hand houdt hij de arm van het meisje vast, alsof hij nog meer met haar verbonden wil zijn. Het tienjarige meisje heeft meerdere ernstige handicaps. Deze zegen herinnert aan de aandacht van Leo XIV en van heel de Kerk, in naam van het Evangelie, voor de meest kwetsbare mensen » ( 28 sep. 2026 ).

Ja ! In Parijs was de paus voor ons de zachtmoedige Christus op aarde en Leo heeft zijn rol op bewonderenswaardige wijze vervuld. Hier volgt het getuigenis van een moeder, lid van de Falanx, die met haar gezin de Mis op de Place de la Concorde bijwoonde.

« De H. Maagd werd bijzonder geëerd. Tijdens de gebedswake waren er haar beelden, de herinnering aan haar woorden tijdens de verschijningen en het Salve Regina... Op de Place de la Concorde werd een uur vóór de aankomst van de paus een volledig rozenhoedje met meditaties gebeden, gevolgd door het plechtig zingen van de litanieën van Onze-Lieve-Vrouw. Dit alles kwam niet van de paus, maar van de Franse katholieken, die hem het beste van zichzelf wilden aanbieden. Hij was er meermaals zichtbaar door ontroerd. Wij hebben zijn oproep tot boetvaardigheid in Lourdes gehoord, evenals zijn aansporing om het rozenhoedje te bidden. De gevolgen lieten niet op zich wachten : de pastoor van onze parochie heeft beslist gedurende de maand oktober vóór iedere Mis een rozenhoedje te laten bidden.

« Voor het overige waren er geen verrassingen. Hij is helemaal zichzelf en het resultaat van alles wat hij heeft meegekregen. Maar de H. Maagd is ongetwijfeld getroost geweest en de openbare eer die haar werd gebracht, heeft allicht iets goedgemaakt van de vele beledigingen die Zij vooral de laatste tijd heeft moeten ondergaan. Zij vraagt zo weinig als men een beroep op haar doet. Zij haast zich om ons barmhartigheid te bewijzen en dat is onze hoop.

« Gedurende heel de Mis hebben wij eraan gedacht eerherstel te brengen, terwijl het H. Kruisoffer werd hernieuwd op de plaats zelf waar ook koning Lodewijk XVI op het schavot werd geofferd. Eerherstel door deze openbare en enthousiaste hulde, na de godslasteringen tijdens de Olympische Spelen. Wij hopen dat Onze-Lieve-Vrouw in Frankrijk het hart van de paus is binnengetreden en dat Zij er zich nu zachtjesaan meester van zal maken... Wij bidden iedere dag voor deze intentie. »

Wij moeten de voortreffelijke organisatie van deze vierdaagse reis onderstrepen. Drie bezochte steden, 15.000 vrijwilligers die werden ingezet, 80.000 jongeren die in het Stade de France werden ontvangen, 1500 koorleden en 800.000 pelgrims tijdens de Mis op de Place de la Concorde... De politieprefect van Parijs verklaarde dat de ordediensten geen enkel incident hadden moeten betreuren. Wat een verschil met de beelden van het geweld waarmee we begin oktober geconfronteerd werden ! Dat alles zo ordelijk verliep, was niet alleen te danken aan de bekwaamheid van de politie, maar vooral aan het feit dat de gelovigen vervuld waren van vreugde omdat zij hun geloof vrijelijk in het openbaar konden belijden. Het was een korte wapenstilstand die zij aan de vrijzinnige Republiek hadden weten te ontworstelen...

DE PAUS OP HET ÉLYSÉE

Op 25 september hield Leo XIV een toespraak op het presidentiële paleis, in aanwezigheid van Emmanuel Macron en bijna vijfhonderd genodigden. Het voornaamste doel van de redevoering was abortus en euthanasie aan te klagen. Die termen werden niet uitgesproken, maar de boodschap was duidelijk. « Ik stel soms met bezorgdheid vast dat onze samenlevingen tegenwoordig ontsporen en het risico lopen wetenschap en technologie om te vormen tot winstgevende ondernemingen die genetische manipulatie, draagmoederschap, orgaanhandel of het aanbieden van een geplande dood bevorderen. » De H. Vader wilde ook het katholiek onderwijs verdedigen, dat tegenwoordig zwaar onder vuur ligt : « Het katholiek onderwijs heeft ten volle zijn plaats in het onderwijslandschap van een land als Frankrijk. » Ten slotte moedigde de paus Frankrijk aan om de christenen in het Oosten te steunen.

Dat alles is heel goed. Maar het kon niemand ontgaan dat de paus zijn hele strijd liet steunen op ondermijnende beginselen.

1. De democratie. Zich richtend tot Macron verklaarde de paus : « Via u groet ik ook alle mannen en vrouwen die in dit land wonen, met zijn rijke culturele en religieuze erfgoed. Samen vormen zij één volk, waarin de verscheidenheid van afkomst ertoe bijdraagt het democratische leven nieuwe kracht te geven en de kunst van het samenleven te verrijken. »

Voor de paus spreekt het vanzelf dat het democratische bestel een verworvenheid is die de Kerk niet ter discussie stelt en dat de democratie zelfs het ideale kader vormt voor « de kunst van het samenleven ». Dat betekent dat hij het normaal en goed acht dat de macht van het volk uitgaat en dat de wet van de 51 % de basis van de politiek vormt. Maar hoe kan hij de katholieken vervolgens vragen de gevolgen te bestrijden van een systeem waarvan hij het grondbeginsel aanvaardt ? Men klaagt bepaalde misstanden en ideologieën aan, maar men wil het politieke kader waarin zij ontstaan niet ter discussie stellen.

Het is waar dat Leo XIV in Lourdes onomwonden verklaarde dat « het onmogelijk is als normaal te beschouwen dat men iemand doodt. Wat wettelijk is, is niet noodzakelijk moreel. » Maar tegelijk verzwakt hij de draagwijdte van zijn herinnering aan de morele wet door het fundament dat hij eraan geeft : in plaats van er op te wijzen dat de moraal haar oorsprong vindt in God, riep hij de gelovigen op zich in te zetten voor het « respect voor de menselijke waardigheid » in alle levensfasen. Zo gaat men van een moraal die steunt op de gehoorzaamheid aan Christus over naar een moraal die louter op de mens berust.

2. De rechten van de mens. In zijn toespraak gaf de paus vervolgens een hoogst onthutsende historische samenvatting, die zijn manier van denken treffend illustreert :

« Sinds de H. Ireneüs en het doopsel van Clovis heeft de ziel van uw vaderland zich ontplooid door uit het christendom een geestelijke, culturele, intellectuele, artistieke en missionaire rijkdom te putten, die vandaag over heel de wereld uitstraalt. Zo bloeide in het Frankrijk van de 16^de eeuw het humanisme op, dat de Grieks-Romeinse erfenis met het christelijke geloof trachtte te verenigen. Op de beroemde denkers van de renaissance en vervolgens van de Grote Eeuw volgden die van de Verlichting. Frankrijk schonk de wereld toen waarachtige verworvenheden, waaronder de erkenning van de rechten van de mens, die verankerd liggen in de natuur van de menselijke persoon, in het bijzonder de godsdienstvrijheid. Deze voortdurende aandacht voor de waardigheid die iedere menselijke persoon eigen is, vindt weerklank in uw nationale leuze. Vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid [...] verwijzen naar universele ethische eisen, die ook in de evangelische boodschap een onuitputtelijke bron van inspiratie en vervulling vinden. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die hier in Parijs werd afgekondigd, [...] had tot doel een algemeen bewustzijn te scheppen van de onvervreemdbare waardigheid van de menselijke persoon. »

Deze visie zou iedere goede katholiek moeten ergeren. De paus gaat van Sint-Ireneüs over Rousseau en Voltaire naar de Verklaring van de Rechten uit 1789 in een continuïteit die hij als de natuurlijkste zaak ter wereld voorstelt. Nochtans heeft de Kerk die Verklaring altijd beschouwd als bedrieglijk, verderfelijk en een vrucht van de menselijke hoogmoed en van de duivel. Wie nam er aanstoot aan deze woorden van de paus ? Niemand. Dat bewijst hoezeer het vergif van het Concilie en het liberalisme doorgedrongen is in de geesten van zelfs de besten onder ons.

3. Het laïcisme. De derde dwaling van de paus is zijn verdediging van wat hij een « rechtvaardig laïcisme van de aardse stad » noemt. Vreemde woorden voor het hoofd van de Kerk. Want het laïcisme of secularisme is een beginsel dat gegrondvest is op de minachting voor God ; en de aardse stad is bij Sint-Augustinus juist de stad die wordt opgebouwd door « de eigenliefde die leidt tot het misprijzen voor God ». Maar voor Leo lijkt er geen probleem te zijn : « De christen die zich inzet voor het openbare leven en handelt volgens zijn door het geloof verlichte geweten, mag niet beschouwd worden als iemand die aan proselitisme doet of de eenheid van het vaderland bedreigt. Het ware laïcisme sluit de religieuze dimensie niet uit. »

Er is echter iets wat de paus vergeet en wat zowel in de republikeinse grondwet als in de conciliaire verklaring Dignitatis humanae ( 1965 ) duidelijk wordt gesteld. De republikeinse grondwet bepaalt : « Frankrijk is een ondeelbare, seculiere, democratische en sociale republiek. Hij waarborgt de gelijkheid voor de wet van alle burgers, zonder onderscheid van afkomst, ras of godsdienst. » Het laïcisme garandeert dus aan iedereen de vrijheid om te geloven of niet te geloven, mits men de wetten eerbiedigt die door de staat worden afgekondigd. De conciliaire verklaring over de godsdienstvrijheid zegt in nr. 7 : « Aangezien de burgerlijke samenleving het recht heeft zich te beschermen tegen misbruiken die onder het voorwendsel van godsdienstvrijheid zouden kunnen ontstaan, komt het vooral aan de burgerlijke overheid toe deze bescherming te verzekeren. »

Commentaar van abbé de Nantes : « De Staat waarvan Vaticanum II [en paus Leo in het voetspoor ervan] het profiel schetst, zal dus democratisch en neutraal zijn : onverschillig tegenover God en dienaar van de individuele vrijheid. Maar het Concilie geeft hem met de ene hand terug wat het hem met de andere ontnam : het maakt van hem de onderdrukker van de godsdienstige anarchie... Het ontneemt hem de controle over de godsdienst vanuit het oogpunt van de waarheid, maar geeft hem die terug vanuit het oogpunt van de openbare orde ! En niemand schijnt te beseffen dat men daarmee de godsdienst aan de Staat onderwerpt ! » ( CRC nr. 57, juni 1972 ).

Dit zijn dus de drie grote beginselen die aan de oorsprong liggen van al onze ellende en die de paus niettemin onderschrijft. Zolang wij in deze beginselen gevangen zitten, zullen wij onmogelijk het ongeboren kind, de bejaarde, het katholieke onderwijs en de vervolgde christenen in het Oosten effectief kunnen verdedigen.

OP DE HOOFDZETEL VAN DE UNESCO

De toespraak die onze Opperherder hield op de hoofdzetel van de UNESCO in Parijs vormde een duidelijke echo van het bezoek dat Joannes-Paulus II in juni 1980 aan dezelfde instelling had gebracht en waarbij hij de “ eredienst van de Mens ” gevierd had : « Het is met alle culturen in gedachten dat ik hier, in Parijs, op de zetel van de UNESCO, met eerbied en bewondering wil zeggen : Ziehier de mens ! »

De toespraak van Leo was heel wat minder hoogdravend, maar niettemin doorspekt met dwalingen en maçonnieke beginselen. Vooreerst erkende hij de waarde van het project van de UNESCO om « door onderwijs, wetenschap, cultuur en samenwerking tussen de naties bij te dragen tot het behoud van de vrede, teneinde de universele eerbiediging van de gerechtigheid, de wet, de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden te waarborgen ». Hij herhaalde zijn wens dat de Kerk zou samenwerken met deze mondialistische instelling, in de overtuiging dat « de toekomst bovenal afhangt van het respect voor en de bevordering van de onvervreemdbare waardigheid van ieder menselijk wezen, geschapen naar Gods beeld ».

Net zoals de Poolse paus loofde Leo XIV uitvoerig de cultuur, waarbij ook de godsdienst wordt inbegrepen : « Het is dankzij de cultuur dat de mens een werkelijk menselijk leven leidt » en « Geen enkele opvoeding is volledig wanneer zij de vraag naar de zin van het bestaan buiten beschouwing laat ». Maar wat moeten wij verstaan onder de opdracht die het onderwijs, katholiek of atheïstisch, zou hebben om de mens te helpen méér te zijn, door deze transcendente dimensie in hem te ontwikkelen ? Als de paus daarmee bedoelt dat iedere mens een ziel bezit die hij moet trachten te redden door de waarheden van het Evangelie te aanvaarden, dan heeft hij gelijk. Maar dat zegt hij niet en dit gebrek aan duidelijkheid moet hem aangerekend worden. Want voor de UNESCO is de “ transcendentie van de persoon ” enkel het ontwikkelen van de eigen waardigheid en vrijheid om zichzelf volledig te verwezenlijken. De transcendentie verwijst dan niet langer naar God, maar naar de mens zelf.

METZ EN DE LOF VAN DE EU

Leo XIV begaf zich naar Metz om er een boodschap van vrede te brengen aan Europa en de wereld. Hij deed dat omdat het departement Moselle sterk getekend is door oorlog en verzoening, maar ook omdat deze stad nauw verbonden is met Robert Schuman, een van de grondleggers van de Europese eenwording, voor wie Rome een proces tot heiligverklaring heeft geopend. Maar deze verwijzing naar Schuman is een vergissing, ja zelfs een ernstige fout. Waarom ? Omdat de christendemocraat Schuman samen met de andere grondleggers ( Adenauer, De Gasperi en de mondialist Jean Monnet ) een Europa heeft opgebouwd dat in wezen materieel en economisch was en volstrekt niet christelijk. Wat zij tot stand gebracht hebben, was het Europa van kolen en staal.

Deze koers hing samen met de Amerikaanse wil om Europa via supranationale instellingen tot een vazal te maken. In plaats van onmiddellijk zichtbare politieke veranderingen op te leggen, bestond de strategie erin te beginnen met economische verwezenlijkingen, om zo de overdracht van soevereiniteit geleidelijk aanvaardbaar te maken. De grondleggers van Europa waren tegen de naties gekant, omdat naties volgens hen synoniem zijn met oorlog. Wanneer de paus dus Schuman verheerlijkt, sluit hij ons op in een Europeanisme en een mondialisme die indruisen tegen het welzijn van onze naties en van het christendom. De hedendaagse Europese eenwording is het logische eindpunt van de richting die de vaders van Europa destijds zijn ingeslagen.

De paus herinnerde eraan dat Europa een culturele en historische werkelijkheid is en dat zijn wortels christelijk zijn. Hij bracht in het bijzonder hulde aan de H. Benedictus als een andere vader van Europa en verklaarde dat « zonder deze monastieke voedingsbodem de Europese beschaving zoals wij die kennen niet zou bestaan ». Maar Leo XIV verlangt geen Europa dat institutioneel en officieel christelijk is. Hij aanvaardt het bestaan van een pluralistisch, multicultureel en niet-confessioneel Europa. Hij spreekt over godsdienstvrijheid, dialoog, democratie en gelijkheid. Hij stelt het christendom graag voor als een godsdienst die kan bijdragen tot de dialoog met “ de ander ”. Zo denkt hij godsdienstvrijheid voor de Kerk en de andere religies te kunnen verkrijgen, evenals gewetensvrijheid voor iedereen.

LOURDES, « EEN GEZEGENDE PLEK »

Een zeer bovennatuurlijke en werkelijk uitzonderlijke tussenkomst was de homilie die de H. Vader tijdens de Mis in Lourdes hield. Daar zagen wij opnieuw een katholieke, godvruchtige paus, vol liefde voor Onze-Lieve-Vrouw, die ons diep ontroerde.

« Jezus zelf windt er geen doekjes om », aldus Leo, « wanneer Hij tot boetvaardigheid aanspoort. Zo lezen wij bv. bij Sint-Lucas : “ Als gij u niet bekeert, zult gij allen omkomen ” ( 13, 5 ). Maar Hij verruimt de horizon van het aardse leven tot die van het eeuwige leven. Terwijl het geluk hier op aarde vergankelijk en betrekkelijk is en voor sommigen helaas zelfs onbereikbaar, wordt het ware geluk daarentegen aan allen beloofd, als voorwerp van onze hoop. Dat geluk zou dan ook het voornaamste doel van ons zoeken, van onze inspanningen en van onze keuzes moeten zijn. Heeft de Maagd Maria niet tot de H. Bernadette gezegd : “ Ik beloof je niet gelukkig te maken in deze wereld, maar wel in de andere ” ?

« “ Ik beloof het je ! ” Ja, het eeuwige leven is een vaste, zekere belofte die de Heer ons doet. Hij heeft het reeds voor ons verworven door zijn dood aan het Kruis en zijn Verrijzenis en Hij verwezenlijkt het nu al iedere dag in ons door de genade van het doopsel. Het ligt binnen ons bereik, maar het is aan ons om het vrijelijk te aanvaarden, het te grijpen en er geen hindernissen voor op te werpen. De hindernis voor de genade en het eeuwige leven, de enige hindernis, is de zonde : het zich in zichzelf opsluiten, de weigering van God, die ons gevangenhoudt in onze duisternis !

« God heeft gewild dat wij vrij zouden zijn, want vrijheid is een voorwaarde voor de liefde. Men kan niet liefhebben onder dwang. De vrijheid die ons gegeven is, moeten wij aanwenden om “ ja ” te zeggen tegen Christus, met de hulp van zijn genade en in navolging van Maria. Een “ ja ” dat wij voortdurend moeten hernieuwen, tot onze laatste ademtocht : “ nu en in het uur van onze dood... ” Die dringende oproep tot bekering vinden wij ook terug in de woorden die Maria hier zelf heeft uitgesproken : “ Boete ! Boete ! Boete ! ” Zij herhaalt het woord driemaal... en nodigt Bernadette uit om bepaalde boetehandelingen te verrichten. Waarom toch ? Denken wij al te gemakkelijk dat wij zonder zonde zijn ? De H. Maagd vraagt ons boete te doen, niet alleen voor onszelf, die het nodig hebben, maar ook “ voor de zondaars ”, voor een wereld die er slecht aan toe is. »

En hij besloot deze door en door traditionele katholieke preek met een aansporing tot de zieken : « Wanneer onze Moeder ons herinnert aan onze plicht tot gebed en bekering, vervult dat ons met grote hoop, want Zij wijst ons het middel aan om de loop van de gebeurtenissen te veranderen. Dat middel is niets anders dan ons te verenigen met het Lijden van Christus. Beste zieken, die het lijden kennen en hier in Lourdes zo talrijk aanwezig zijn : het is voor u mogelijk uw beproevingen en uw pijnen te beleven in deze geest van offergave, om zo deel te nemen aan dit verlossingswerk dat de wereld zozeer nodig heeft. In die zin staat u werkelijk in het hart van de Kerk en is uw rol onvervangbaar. »

DE LESSEN VAN DIT BEZOEK

1. De godsvrucht van Leo XIV tot de H. Maagd Maria is oprecht. Zijn homilieën in Lourdes geven ons de hoop dat de paus in staat is naar Onze-Lieve-Vrouw te luisteren en haar boodschap te herhalen zoals Zij die zelf heeft uitgesproken. Maar die godsvrucht blijft binnen een welomschreven kader dat hij niet verlaat. Geen Middelares van alle genaden, geen medeverlossing. En de H. Vader blijft ook volledig gehecht aan het Tweede Vaticaans Concilie en aan de synodaliteit.

2. Zijn reis getuigt van een diepe christendemocratische overtuiging. De christendemocratie probeert niet een christelijke samenleving te herstellen, maar christelijke waarden te laten voortleven binnen een maatschappij waarvan de democratie het bindmiddel vormt. Zij wil niet dat Jezus en Maria zichtbaar over onze naties regeren of dat de evangelische wet de hoogste wet wordt. Zij probeert integendeel het christendom verenigbaar te maken met de instellingen die uit de Revolutie zijn voortgekomen. Vandaar dat tijdens dit bezoek alles wat eraan kon herinneren dat Frankrijk ooit een katholieke natie was, met instellingen die door het geloof waren gevormd, zorgvuldig terzijde werd geschoven.

3. Deze reis kan Frankrijk een nieuwe adem geven. Want men ziet duidelijk dat de Fransen nog altijd in staat zijn gehoor te geven aan een pauselijke oproep, zich te verenigen en zelfs offers te brengen. De opkomende generatie lijkt minder last te hebben van menselijk opzicht. Zij knielt, ontvangt de communie op de tong en is bereid tot strijdvaardigheid tegen het communisme en de islam. Er bestaat dus nog altijd een echte katholieke kracht in Frankrijk, die alleen maar gewekt hoeft te worden.

Voorzichtigheid blijft geboden. Jean-Pierre Maugendre merkt terecht op : « Wanneer wij met de nodige afstand terugblikken staat één ding vast : het grote succes van het bezoek van paus Joannes-Paulus II aan Frankrijk in 1980 – 350.000 mensen tijdens de Mis in Le Bourget, 50.000 jongeren in het Parc des Princes – en zijn beroemde vraag : “ Frankrijk, oudste dochter van de Kerk, zijt gij trouw aan de beloften van uw doopsel ? ” hebben de secularisering en ontkerstening van de Franse samenleving geenszins afgeremd » ( Le salon beige, 29 sep. 2026 ).

De achteruitgang ging zowel onder Benedictus XVI als onder Franciscus onrustbarend verder. Daarom is het dringend noodzakelijk om terug te keren naar de gezonde leer en een waarachtige godsvrucht. We moeten opnieuw de eeuwenoude methode van de Kerk ter harte nemen : de waarheid onderwijzen, de geesten bekeren, de wil vormen, de zielen heiligen en ze tot Onze Heer Jezus Christus en zijn Moeder brengen, in samenwerking met een burgerlijke overheid die de Kerk geen stokken in de wielen steekt.

broeder Michel van de Triomferende Onbevlekte en van het Goddelijke Hart
Hij is verrezen ! nr. 144, November-December 2026