DE ACTUALITEIT DOORGELICHT 

Op 30 januari 2026 besloot president Trump om 3 miljoen documenten van de Epstein files vrij te geven, waaronder 2000 video’s en 180.000 afbeeldingen. Tevoren was al een relatief klein aantal dossiers gepubliceerd. Het ministerie van Justitie erkende dat er in het totaal 6 miljoen documenten bestaan, maar maakte ook duidelijk dat de publicatie van 30 januari de laatste zou zijn.

De dossiers brengen de machinaties van Jeffrey Epstein, een joodse investeerder en veroordeelde zedendelinquent, aan het licht. De mensen ontdekken met afschuw hoe groot de invloed was van deze man en zijn medeplichtige Ghislaine Maxwell binnen de westerse elite, in tal van politieke, diplomatieke, economische, financiële en artistieke kringen. Zijn adressenboekje bevatte de contactgegevens van presidenten, ministers, leden van koningshuizen en grote bedrijfsleiders, zoals Bill Clinton, Noam Chomsky, Donald Trump, prins Andrew, de Noorse kroonprinses Mette-Marit, Bill Gates, Stephen Hawking, Jack Lang, Ariane de Rothschild, Peter Mandelson en heel veel anderen. 

Deze zaak is geen gewone corruptiezaak. Ze onthult of bevestigt verschillende belangrijke dingen over de machthebbers die over ons heersen en het is daarom, en niet uit sensatiezucht, dat we er dit artikel aan wijden.

DE PERVERSIE VAN DE GLOBALISERING

Ten eerste waren het de deregulering van de markten en de globalisering van het geldverkeer die in de jaren 80 en 90 Epstein de ideale omstandigheden hebben geboden om in meer dan 40 landen te opereren. Zijn systeem had niet kunnen bestaan zonder de ontwikkeling van de internationale financiële sector, de offshore-industrie voor de winning van olie en gas diep onder water en de grootschalige investeringsfondsen zoals BlackRock en Vanguard. Dit heeft het ontstaan bevorderd van een bijzondere sociale klasse “buiten categorie”: personen zonder banden met hun vaderland, zonder moraal, zonder limieten, die zich overgeven aan buitensporige uitgaven en onbeschrijfelijke excessen.

De zaak-Epstein brengt aan het licht dat afschuwelijke en smerige misdaden, in het bijzonder kinderhandel en moord op baby’s, verbonden zijn met de wereld van het grote geld en het mondialisme. Het gaat om een giftige cocktail van macht, geld en seks.

Pas deze maand is het onderzoek begonnen naar wat de zedendelinquent uitspookte op zijn Zorro Ranch in New Mexico. Hij zag zijn eigen DNA als superieur en wilde er blijkbaar kinderen verwekken om een superras te creëren (Jeffrey Epstein Hoped to Seed Human Race With His DNA, in The New York Times, 31 juli 2019). Hij omringde zich met topwetenschappers en genetici en ontving op de ranch zakenlui en filmsterren als Woody Allen en Robert Redford.

Luguber detail: in de residentie hing een replica van De kindermoord in Bethlehem van de 16^de-eeuwse schilder Cornelis van Haarlem, men vraagt zich af waarom… «Hoewel de zaak in New Mexico in 2019 op verzoek van de federale openbare aanklagers in New York werd geseponeerd, stellen de openbare aanklagers van de staat nu dat “de onthullingen in de voorheen verzegelde FBI-dossiers nader onderzoek rechtvaardigen”» (New Mexico reopens probe of alleged illegal activity at Epstein's former Zorro Ranch, in PBS News, 19 feb. 2026).

ONDER DE DEKMANTEL VAN DE DEMOCRATIE

Vervolgens moeten we onderstrepen dat dit soort schandalen eigen is aan democratieën, omdat de aard van dit systeem corruptie vergemakkelijkt. Dit werd benadrukt door een docent politieke wetenschappen, Fabrice Epelboin, op de Franse nieuwszender BFMTV: «Als je de affaire-Epstein van naderbij bekijkt», zei hij, «merk je dat dit het dagelijkse functioneren is van democratische systemen. De zaak van de Safari Club is in dat opzicht zeer interessant.» – «Bedoelt u dat dit het dagelijkse systeem van democratieën is?» onderbrak de journaliste. «Ja, natuurlijk. Het is volkomen banaal.» – «Het vermengen van macht, seks, geld en criminaliteit is volgens u dus normaal? Vertel ons meer, want ik ken geen politieke leiders die betrokken zijn bij criminele netwerken.»

Epelboin bespreekt vervolgens de Safari Club in Afrika en het Midden-Oosten en het Church Committee in de Verenigde Staten, twee staatsschandalen die Frankrijk en de VS in de jaren 70 en 80 in opspraak brachten.

De Safari Club was een geheim bondgenootschap tussen de inlichtingendiensten van Frankrijk, Egypte, Marokko, Saoedi-Arabië en het Iran van de sjah. Het werd opgericht in 1976 door Alexandre de Marenches, directeur van de Franse contraspionage, om de invloed van de USSR in Afrika tegen te werken. «De Safari Club had een netwerk van banken nodig om haar inlichtingenoperaties te financieren. Met de officiële goedkeuring van George Bush sr., toenmalig hoofd van de CIA, bouwde Adham Khashoggi [een Saoedische wapentrafikant] een kleine Pakistaanse handelsbank, de Bank of Credit and Commerce International, uit tot een wereldwijde witwasmachine, waarbij hij overal ter wereld banken opkocht om zo het grootste clandestiene geldnetwerk uit de geschiedenis op te zetten» (Joseph Trento, Prelude to Terror, 2005, p. 104).

De Club kon rekenen op de impliciete steun van de VS via Henry Kissinger en de CIA: men «paste een methode toe om het stigma te vermijden dat de CIA rechtstreeks betrokken was bij geheime operaties die mis konden gaan en een averechts effect op de VS konden hebben. Het was een methode die Henry Kissinger, eerst als nationaal veiligheidsadviseur van president Nixon en vervolgens als minister van Buitenlandse Zaken, had verfijnd en vakkundig had toegepast: anderen laten doen wat je gedaan wil hebben, terwijl je de verantwoordelijkheid of de schuld vermijdt als de operatie mislukt» (John Cooley, Unholy Wars: Afghanistan, America and International Terrorism, 1999, p. 15).

Alexandre de Marenches en zijn bondgenoten verleenden in 1977 steun aan de Zaïrese president Mobutu tegen de gewapende linkse rebellen in Shaba, het voormalige Katanga, om de Franse en Belgische mijnbelangen veilig te stellen. Daartoe werden Egyptische en Marokkaanse militairen naar het strijdtoneel overgevlogen. Ook in de Portugese oud-kolonie Angola speelde de Club een doorslaggevende rol: zij schonk 5 miljoen dollar aan Jonas Savimbi, hoofd van de guerrillabeweging UNITA, om de nieuwe communistische machthebbers van de MPLA te bestrijden (Elaine Windrich, The laboratory of hate, in International Journal of Cultural Studies 3, 2000).

De Safari Club en de CIA werkten samen om de Afghaanse Moedjahedien te bewapenen en te financieren in hun strijd tegen de Sovjet-Unie (operatie Cyclone). Dat was het begin van de alliantie tussen Washington en de islamisten, die na de ineenstorting van de Sovjet-Unie zou voortgezet worden om het Rusland van Poetin te ondermijnen in Tsjetsjenië, Syrië enz.

EEN ONGEMAKKELIJKE WAARHEID

Het Amerikaanse Church Committee onderzocht in 1975 ernstige misbruiken gepleegd door de CIA en het FBI, nadat verontrustende verslagen daarover in de pers waren opgedoken. Het comité legde verschillende geheime operaties bloot zoals MKUltra, een illegaal programma voor experimenten op mensen, dat door de CIA in 1953 was opgezet en uitgevoerd om met behulp van drugs menselijk gedrag te beïnvloeden. Operatie Shamrock hield in dat de grote telecommunicatiebedrijven van 1945 tot begin jaren zeventig hun klantengegevens clandestien deelden met het National Security Agency (NSA). En dan was er operatie Mockingbird, een campagne uit de beginjaren van de Koude Oorlog die tot doel had de nieuwsmedia te manipuleren door journalisten te rekruteren voor een propagandanetwerk (zie Intelligence Activities and the Rights of Americans. Church Commitee final report, 1976).  

In een interim-rapport deed het comité bovendien verslag van moordaanslagen op buitenlandse leiders die door de Amerikaanse geheime diensten beraamd waren (Alleged Assassination Plots Involving Foreign Leaders, 20 nov. 1975). President Ford probeerde de publicatie van het rapport tegen te houden, maar faalde daarin.

Fabrice Epelboin trekt een parallel met de zaak-Epstein. De journaliste vraagt hem opnieuw: «Tot welke conclusie komt u dan?» – «Dat dit nu eenmaal is hoe democratieën functioneren! Tenzij we sindsdien plots brandschoon zijn geworden! De tienduizenden slachtoffers van Epstein zijn slechts het topje van de ijsberg.» – «Als we naar u luisteren, lijkt het alsof dit allemaal deel uitmaakt van een groot systeem… En de Fransen zijn al geneigd tot complotdenken…» – «Maar dit is geen complottheorie! Het is gedocumenteerd. Er bestaan tientallen boeken over, geschreven door onder meer journalisten zoals Christine Ockrent, die de memoires van het hoofd van de Franse inlichtingendienst heeft geanalyseerd. Dit is geschiedenis. Het staat in de geschiedenisboeken!» (Un invité sème la panique sur le plateau de BFMTV en livrant son analyse choc de l’affaire Epstein, 14 feb. 2026. YouTube, Le Dissident).

De Belgische onderzoeksjournaliste Christine Ockrent werkte eerst als presentatrice op Franse tv-zenders en verwierf daarna faam met boeken als La double vie d’Hillary Clinton (2001) en Mohammed Ben Salman, les mirages d’un pouvoir absolu (2018).

EEN VERRADER BINNEN DE BRITSE REGERING 

Epstein probeerde niet alleen de elites te corrumperen, maar ook informatie van hen te verkrijgen en hen onder druk te zetten. Hoe ver dat ging, is onduidelijk, maar het geval van Peter Mandelson werpt daar licht op.

Mandelson was onder het premierschap van Tony Blair (1997-2007) en daarna Gordon Brown (2008-2010) een van de invloedrijkste politici van de Labourpartij. Hij was medearchitect van New Labour, de omvorming van de oude arbeiderspartij tot een bredere beweging die de markteconomie omarmde. De carrière van de “Prince of Darkness”, zoals hij genoemd werd wegens zijn almacht achter de schermen, omvatte verschillende ministerschappen en het ambt van Eurocommissaris voor Handel onder Manuel Barroso (2004-2008). In dat jaar trad hij toe tot het Britse Hogerhuis als Lord Mandelson. 

In 2024 werd hij door premier Keir Starmer benoemd tot ambassadeur van het Verenigd Koninkrijk in Washington. Nauwelijks een jaar later werd hij uit die functie ontheven omdat de eerste lading Epstein-dossiers hem in opspraak bracht: hij bleek ook na de eerste veroordeling van de pedofiel in 2008 nauwe banden met hem onderhouden te hebben.

De tweede lading Epstein files van januari 2026 legde de corruptie van Mandelson volledig bloot: «Uit de meest recente documenten blijkt dat Epstein tussen 2003 en 2004 75.000 dollar (55.000 pond) aan Mandelson heeft betaald. Op de bankafschriften staan drie betalingen van 25.000 dollar vermeld, waarvan er twee zijn overgemaakt naar rekeningen waarvan Lord Mandelson de rekeninghouder blijkt te zijn en de derde naar zijn partner, Reinaldo Avila da Silva» (What do the Epstein files say about Lord Peter Mandelson? in SkyNews, 8 feb. 2026). De Labourpoliticus “huwde” in 2023 inderdaad met een man met wie hij al jarenlang samenleefde, wat nog maar eens de perversiteit van het hele Epstein-wereldje aantoont.

Dat geld vereiste uiteraard een wederdienst en die kwam er ook: «Uit de e-mails kan opgemaakt worden dat de twee [Epstein en Mandelson] gesprekken voerden over politieke aangelegenheden toen Lord Mandelson in 2009 minister van Economische Zaken en de facto vicepremier was in de regering van Gordon Brown. De documenten tonen aan dat de politicus na de wereldwijde financiële crisis [van 2008] mails naar Epstein stuurde over de interne discussies die binnen de kern van de Britse regering gevoerd werden. Uit andere e-mails blijkt dat Lord Mandelson tegen Epstein zei dat hij op zijn verzoek “zijn best deed” om het beleid inzake bonussen voor bankiers te wijzigen» (SkyNews, art. cit.).

Op 23 februari van dit jaar werd de “duistere vorst” in Londen gearresteerd en opende men een strafrechtelijk onderzoek tegen hem. De zaak verzwakte uiteraard Keir Starmer, die ervan wordt beschuldigd de bekende banden van Mandelson met Epstein te hebben genegeerd. Ook Starmers stafchef, Morgan McSweeney, nam op 8 februari ontslag omdat hij de benoeming van de corrupte politicus tot ambassadeur had aanbevolen. Gelukkig voor de Britse premier brak juist op tijd de Iranoorlog uit, waardoor de aandacht van de publieke opinie een andere richting uitging…

Hetzelfde geldt trouwens voor Donald Trump, die bij hoog en bij laag zweert dat hij niets te maken had met de praktijken van Epstein, maar die onder druk staat om meer klaarheid te scheppen over zijn jarenlange nauwe omgang met de investeerder.

DE HAND VAN ISRAËL

Israël speelt een centrale rol in deze zaak. Om te beginnen stond Epstein in nauw contact met Ehud Barak, voormalig stafchef van het Israëlische leger en oud-premier van Israël. De veroordeelde crimineel was een zakenpartner van de voormalige eerste minister sinds 2015, zoals al enkele jaren geleden werd onthuld: «Barak richtte in 2015 in Israël een commanditaire vennootschap op, genaamd Sum, om te investeren in een hightech-startup die toen Reporty heette en nu Carbyne en die software voor videostreaming en geolocatie voor hulpdiensten ontwikkelde. Een groot deel van het geld dat Sum gebruikte om aandelen van Reporty te kopen, werd door Epstein verstrekt» (The Times of Israel, 11 juli 2019).

Maar het gaat om meer dan dat. De rol van Israël in de affaire werd benadrukt door Craig Mokhiber, een Amerikaanse advocaat van Libanese afkomst die meer dan dertig jaar bij de Verenigde Naties werkte en directeur was van het Bureau voor Mensenrechten in New York; hij is ook lid van de Grieks-orthodoxe Kerk van Antiochië. In een interview verklaarde hij dat de westerse media bewust geprobeerd hebben het verhaal van Epstein te kaderen als enkel dat van een perverse rijke financier.

«Wat we echter met zekerheid weten, is dat Jeffrey Epstein een zeer toegewijde zionist was. De documenten tonen zelfs aan dat hij een joods supremacist was, zoals blijkt uit verschillende racistische e-mails. Zijn belangrijkste doel was het steunen van het Israëlische regime. En in feite, afgezien van zijn onmiskenbare arrogantie, zijn onverdraagzaamheid, zijn ego en zijn hedonisme, onthullen de documenten dat ALLES – geld, wapens, beveiligingstechnologieën, spionage, seks, pedofilie, zijn uitgebreide netwerk, zijn gruwelijke misbruik van vrouwen en jonge meisjes en alle mensen die in zijn web terechtkwamen – in wezen handelswaar voor hem waren: hij wisselde ze in ten gunste van één en dezelfde zaak, namelijk Israël.

«Dat was zijn drijfveer. We weten dat hij hechte banden had met de Israëlische regering, de veiligheids- en inlichtingendiensten, de financiële kringen en de zakenwereld. Het gaat dus niet om het verhaal van een eenzame zedendelinquent of een nieuw Russiagate, zoals de westerse media ons willen doen geloven. Het is een verhaal van Israëlische invloed in de hoogste kringen van macht en rijkdom» (La seule cause de Jeffrey Epstein: Israël, in Arrêt sur info, 11 feb. 2026).

DE SCHIMMIGE ACTIES VAN ARIANE DE ROTHSCHILD

Epstein werkte zeer nauw en winstgevend samen met barones Ariane de Rothschild, CEO van de Edmond de Rothschild Group, een particuliere financiële instelling die diensten aanbiedt op het gebied van private banking, vermogensbeheer, bedrijfsfinanciering enz. Epstein gaf haar advies over personeelsbeleid, bedrijfsvoering en investeringen en moedigde haar aan zaken te doen in Oekraïne, waarbij hij opmerkte dat oorlog erg gunstig is voor dergelijke activiteiten.

De recent vrijgegeven documenten tonen aan dat zij in 2015 tot 25 miljoen dollar betaalde aan Epsteins Southern Trust Company voor vage diensten van “risicoanalyse” in verband met het omvangrijke corruptieschandaal rond het Maleisische staatsinvesteringsfonds 1MDB. Honderden miljoenen dollars van dat fonds verdwenen naar privérekeningen en bijna 2 miljard naar een rekening in Singapore van de grote Zwitserse bankgroep UBS. Dat bracht UBS in verband met een van de voornaamste witwasschandalen uit de geschiedenis, samen met de private banken BSI, Falkon, Coutts en… Rothschild (1MDB scandal explained: a tale of Malaysia’s missing billions, in The Guardian, 28 juli 2020).  

Uit vorig jaar vrijgegeven e-mails blijkt ook dat de barones en voormalig Israëlisch premier Ehud Barak met elkaar verbonden waren via een netwerk van zakelijke en politieke contacten dat tot stand was gekomen door toedoen van Epstein. In een mail aan Barak citeerde de crimineel een aanbod van Ariane de Rothschild: «Als Ehud serieus veel geld wil verdienen, dan moet hij met mij een relatie opbouwen en tijd nemen zodat we elkaar door en door begrijpen.»

Het opzet van Epstein was «om zijn persoonlijke vriendschap met De Rothschild aan te wenden om fondsen te werven voor de ontwikkeling van Israëlische cyberwapens. […] Epstein kwam met een plan om Israëlische start-ups op het gebied van “offensieve cyberactiviteiten” te financieren, in de hoop de steun van Ariane de Rothschild te winnen» (Ryan Grim en Murtaza Hussain, Jeffrey Epstein Pursued Swiss Rothschild Bank to Finance Israeli Cyberweapons Empire, in Drop Site News, 18 nov. 2025).

DE “POULAIN” VAN ROCKEFELLER

Het laatste punt is dat dit alles ook verbonden is met de grote globalistische bedrijven. Epstein stond in contact met een selecte groep invloedrijke propagandisten van een wereldregering. Hij werkte samen met de Trilaterale Commissie, met hooggeplaatste leden van het World Economic Forum in Davos en hij maakte herhaaldelijk melding van zijn lidmaatschap van de Council on Foreign Relations, die indertijd werd geleid door David Rockefeller.

De Trilaterale Commissie is een invloedrijke internationale organisatie met als doel de VS en de westerse landen te vervreemden van hun nationale soevereiniteit en vrijheid, om ze vervolgens onder te brengen in een mondiale orde. Dat was trouwens het voornaamste opzet van de oprichting van de EU, zoals we nog elke dag kunnen vaststellen. «In feite is de supranationale soevereiniteit van een intellectuele elite en mondiale bankiers te verkiezen boven de nationale zelfbeschikking van vroegere eeuwen», verklaarde Rockefeller in juni 1991 voor de Trilaterale Commissie. Het is het eeuwenoude beginsel van de vrijmetselarij: Solve et coagula, “ontbind en voeg opnieuw samen tot iets anders”.

Epstein wekte de belangstelling van de Amerikaanse grootbankier David Rockefeller sr. (1915-2017) door schenkingen over te maken aan de Trilaterale Commissie en de Rockefeller University. In een onlangs uitgebracht, twee uur durend video-interview met de crimineel door Trumps voormalige adviseur Steve Bannon in 2019 geeft Epstein aan dat Rockefeller hem in de late jaren 80 opnam in de raad van bestuur van zijn universiteit omwille van zijn «financiële expertise». Epstein beschrijft ook hoe hij geïntroduceerd werd in de Trilaterale Commissie en stipt daarbij de filosofie van de grootbankier aan: «Het was zijn overtuiging dat verkozen politici slechts van voorbijgaande aard zijn, terwijl zakenlui de stabiliteit en samenhang verzekeren die nodig zijn om de wereld te runnen» (Highlights from the bizarre, newly released Bannon-Epstein interview, in The Guardian, 5 feb. 2026).

Op het einde van het interview vraagt Bannon: «Denk jij dat je de duivel zelf bent?», waarop Epstein repliceert: «Ik weet het niet. Waarom zou je dat zeggen?»

Korte tijd nadien, op 10 augustus 2019, stierf Jeffrey Epstein zoals Judas: hij werd opgeknoopt aangetroffen in zijn cel in New York. Maar hij was die nacht niet om het halfuur gecheckt door zijn bewakers, in overtreding van de vastgelegde procedure; zij vielen gedurende drie uur in slaap aan hun bureau; twee camera’s vóór de cel werkten niet en de videobeelden van een derde waren «onbruikbaar». Men moet geen aanhanger van complottheorieën zijn om te geloven dat Epstein uit de weg geruimd werd, door de Mossad of wie dan ook, omdat hij gewoon teveel wist.

WELKE REMEDIE?

Nu de smerigheid van het systeem open en bloot ligt, sluit de “elite” de rangen: de meest aangebrande figuren worden opgeofferd en de media hebben de opdracht gekregen te focussen op de zedenfeiten. Zo hoopt men te beletten dat de gewone burgers, die zelf aangetast zijn door het virus van het botvieren van hun ondeugden en daartoe onafgebroken verder verleid worden, in opstand komen tegen de machthebbers. We zullen trouwens zien dat in heel deze affaire bijzonder weinig personen veroordeeld zullen worden.

Wat is de oplossing om aan zo’n weerzinwekkende ontwikkeling een einde te maken? Rebellie, revolutie? Natuurlijk niet. De fundamentele oplossing ligt elders.

Tijdens het Pinksterweekeinde van 1992 hield abbé de Nantes een sessie voor de jeugd onder de titel: Splendor veritatis, «de schittering van de Waarheid». Wat hij toen uiteenzette, is vandaag nog even actueel.

«Als men de lijst van obsceniteiten ziet die zich in de wereld verspreiden als een besmetting, dan walgt men. Maar het is niet door een lijst op te maken en daar van de ochtend tot de avond over te klagen dat er iets wordt opgelost. De hierboven opgesomde zaken zijn slechts de secundaire gevolgen van een dieper kwaad.

«Wat is dat dieper kwaad dat wij moeten bestrijden? Het is de decadentie van wat men de “cultuur” noemt. We worden barbaren. Breder en dieper gezien gaat het om de beschaving. Onze beschaving is door voortdurende revoluties en invraagstellingen zozeer ten gronde gericht dat er geen sprake meer is van een echt menselijke beschaving. En bovendien heeft het laïcisme, de secularisering van de christenen, ertoe geleid dat de ware godsdienst verdwenen is. Geen geloof, geen hoop en geen naastenliefde meer...

«Wat is het resultaat? Dat we allemaal slachtoffers worden van een maatschappij die eerder door de duivel geregeerd wordt dan door de goede God, zoals jullie maar al te goed weten.»

Vervolgens zette de stichter van De Katholieke Contrareformatie in de 20^ste eeuw een «ambitieus plan» uiteen in drie delen:

«Allereerst wil ik jullie opnieuw de liefde voor de menselijke schoonheid geven. Ik wil jullie de deugden doen liefhebben die het tegenovergestelde zijn van de ondeugden die de wereld overwoekeren. De cultus van de menselijke schoonheid is kuis, ze ontplooit zich in liefde en vruchtbaarheid, in tederheid en geluk – allemaal beminnenswaardige zaken waarnaar wij streven met al het verlangen van ons onvoldaan hart.

«Ten tweede zal ik spreken over de liefde voor de menselijke orde, iets waarvan men de jonge generaties een afkeer heeft doen krijgen. Ik wil jullie de bewondering daarvoor bijbrengen omdat de menselijke orde gebouwd is op naastenliefde, het is een vorm van welwillendheid en broederlijke goedheid: vreedzaam samenleven binnen het gezin, in de gemeente, de beroepskring, de natie. Die goedheid reikt tot het opofferen van het eigen welzijn voor het goed van de anderen.

«Tenslotte is er de liefde voor de goddelijke Waarheid: de cultus van de “schitterende Waarheid” die ons geloof en ons mystiek leven vervult en die aanbidding van God betekent. Wanneer wij ons in de volmaakte Waarheid bevinden, zijn wij toch zo gelukkig! Zelfs de boerenmensen in mijn plattelandsparochies van vroeger, die helemaal geen bevlogen mystici waren, zeiden me vaak na een mooie hoogmis: “Meneer pastoor, we waanden ons al in de Hemel!” Onze geest en ons verstand zijn gemaakt voor de Waarheid, de levende, als een hart kloppende Waarheid, die ons boven onszelf uittilt.

«En hoe wil ik dat plan realiseren ? Door jullie een nieuwe kijk op het leven te geven. Ja, want ik wil niet weten van de oude kijk. Die was wel juist en katholiek, maar is in jullie geesten door teveel kwaadaardige laster besmeurd. Als men voor jullie terug de oude moraal opdiept, de antieke moraal van de Tien Geboden, de moraal van de rechten van God, dan is het alsof men jullie een domper opzet: het dringt niet door. Daarom willen we iets nieuws. En we hebben gelijk! Die nieuwe blik willen we zuiveren van al het vuil dat jullie in onze moderne tijd opgedrongen is: schaamteloosheid, brutaliteit, goddeloosheid» (Splendor veritatis: een nieuwe kijk op het leven. Volledige tekst op onze website onder Onze doctrine van A tot Z > Godsdienst, theologie en moraal > De christelijke moraal).

broeder Michel van de Triomferende Onbevlekte & redactie KCR