BELGIË EN ZIJN KOLONIE

de waarheid in ere hersteld

HET koloniale verleden van ons land wordt tegenwoordig ongenadig neergesabeld. Niet alleen wordt Leopold II, de stichter van de Congostaat, letterlijk van zijn voetstuk gehaald, maar ook alles wat de Belgen op materieel en spiritueel vlak in Congo realiseerden wordt verdacht gemaakt, geminacht en bespot.

Werden er fouten gemaakt? Ongetwijfeld. Het is echter een grove onrechtvaardigheid om het beschavende werk van België zo ongegeneerd van de tafel te vegen. Kent men dan het verschrikkelijke wedervaren van de Congolezen sinds de onafhankelijkheid niet?

De diepere reden van de banvloek over de Belgische kolonisatie heeft alles te maken met de christelijke geest die het kolonialisme in zijn meest edele figuren bezielde en die door de oppermachtige vijanden van onze godsdienst zo gehaat wordt.

Want «de christelijke kolonisatie is het normale gevolg, in de tijdelijke orde, van de evangelisatie. Zij kadert, onder welke vorm ook, in het plan van de Voorzienigheid. De heidenen die toetreden tot het leven van de christenheid hebben in hun grote nood behoefte aan de kolonisatie en zijn vragende partij opdat christenen, van ver gekomen, zich in hun midden zouden vestigen en over hen gezag zouden uitoefenen. De geschiedenis bewijst dat ten overvloede, in tegenstelling tot de hersenschimmen van een valse gelijkschakelende en subversieve "naastenliefde"; die heeft alleen maar geleid tot de vernietiging van de nieuwe christelijke gemeenschappen en de missies, die geviseerd werden doorheen de verafschuwde kolonisatie» (punt 43 van de 150 punten van de Falanx van de Onbevlekte).

Maar ooit zullen wij teruggaan naar Congo om de draad van het brutaal afgebroken beschavingswerk weer op te nemen en de Congolezen te bevrijden van hun oude én nieuwe demonen!