DE ACTUALITEIT DOORGELICHT 

BIJBELSE VERDELGING

In het Bijbelse boek Esther wordt een episode uit de geschiedenis van het joodse volk verhaald die zich afspeelt in de 5^de eeuw voor Christus, ten tijde van de Perzische vorst Assuerus of Xerxes I. Nadat de koning zijn ongehoorzame echtgenote Wasjti verstoten heeft, verkiest hij de jodin Esther uit tot zijn nieuwe gemalin. Ondertussen is de Amalekiet Haman verheven tot de waardigheid van grootvizier: Assuerus «plaatste zijn zetel hoger dan die der andere vorsten die bij hem waren». Omdat de voogd van Esther, de joodse poortbewaker Mordekai, alleen aan Jahweh eer wil bewijzen en daarom weigert voor de minister te buigen, beraamt de vertoornde Haman een vreselijk plan: hij wil het hele joodse volk in het Perzische rijk op één dag volledig uitroeien.

Haman voorziet zijn verdelgingsdecreet van het koninklijke zegel. Mordekai, die ervan gehoord heeft, dringt bij Esther aan om in te grijpen. In een dramatische confrontatie in aanwezigheid van Haman maakt zij bekend dat de grootvizier zinnens is haar voogd te laten ophangen, hoewel die kort tevoren een aanslag op Assuerus verijdeld heeft, en dat hij  een genocide op haar volk wil plegen. In woede ontstoken laat de koning Haman ophangen aan de galg die bestemd was voor zijn vijand.

Het decreet wordt ingetrokken en Mordekai, de nieuwe grootvizier, mag met koninklijke goedkeuring een nieuw bevelschrift uitvaardigen: «De Joden van alle steden kregen de toelating om zich te verenigen, voor hun leven op te komen en al de manschappen uit volkeren en provincies die hen zouden mishandelen, met hun vrouwen en kinderen te doden, te verdelgen en uit te roeien en hun bezit buit te maken.» En zo geschiedde: de Joden joegen al hun vijanden in Perzië over de kling, «vijfenzeventigduizend man…»

V’nahafoch hu, «alles werd ondersteboven gekeerd»: de veroordeelden werden de overwinnaars. Alles wat bedoeld was om de Joden te vernietigen, werd het mechanisme van hun redding.

Ter herinnering aan die dramatische episode werd het Poerimfeest ingesteld, dat gevierd wordt op de 14^de dag van de maand Adar in de joodse kalender, dat wil zeggen in het vroege voorjaar. Dit jaar: op 3 maart 2026, vier dagen na de liquidatie van Ali Khamenei, de nieuwe Haman, door het Israëlische leger. Hij stierf op Shabat Zachor, de sabbat die voorafgaat aan het Poerimfeest en de dag waarop de Joden wereldwijd de ondergang van Amalek herdenken. «In Refidim vielen de Amalekieten Israël aan» (Ex 17, 8) en meer bepaald de zwakkeren in de achterhoede, maar na een volle dag strijden kon Josuë «hun horden» uitroeien. Amalek is de aartsvijand van de Joden en staat symbool voor het pure kwaad; hij is in de joodse traditie de existentiële vijand in elke generatie.

DE KINDERMOORD VAN MINAB

Al die Bijbelse gegevens, die door de leiders van de staat Israël niet op bovennatuurlijke wijze, maar enkel aards en raciaal geïnterpreteerd worden, verklaren wat er op 28 februari gebeurde: de genadeloze “decapitation strike” van het Israëlische leger tegen het Iraanse regime, hun aartsvijand, waarbij Khamenei en de hele militaire top in één enkele slag uitgeschakeld werden alvorens zij – althans volgens de zionisten – hetzelfde met Israël konden doen.

«Shock and Awe, een vernietigende mokerslag» schreven we op het einde van ons vorige nummer (De Iraanse crisis, nr. 57 van De Actualiteit Doorgelicht, februari 2026). En we voegden er aan toe: «… met alle onvoorspelbare gevolgen van dien».

Amper een halfuur later bombardeerde “USraël” een complex van de Iraanse Revolutionaire Garde in de zuidelijke stad Minab. Een raket sloeg in op de Shajareh-Tayyebeh-basisschool voor meisjes. Kort daarop werd de school door een tweede raket getroffen in wat bekend staat als een double tap strike: het uitvoeren van een tweede aanval in een beperkte tijdsspanne na een eerste, waarbij hulpverleners en medisch personeel die naar de locatie snellen worden getroffen, meestal met als doel het aantal slachtoffers van een aanval te maximaliseren. Een gruwelijke praktijk in het recente verleden o.m. toegepast door de IDF in Gaza en de VS in Jemen.

Het resultaat van deze oorlogsmisdaad: minstens 168 kinderen werden om het leven gebracht samen met hun onderwijzers en heel wat personen die hulp kwamen bieden. De ouders van de slachtoffertjes waren uiteraard radeloos van verdriet, maar hadden ook een boodschap voor USraël: «Als mijn Zainab onder dit puin is omgekomen, als ze is gedood en als martelaar is gestorven, moeten ze weten dat we duizenden en duizenden Zainabs hebben die we zullen opvoeden.» Om wat te doen? Om wraak te nemen. De eindeloze, vicieuze cirkel van oog om oog, tand om tand die Joden én moslims in zijn dodelijke greep houdt.

Al Jazeera – dat voor alle duidelijkheid niet door het sjiitische Iran gefinancierd wordt, maar door het wahhabitische Qatar – voerde een zeer grondig onderzoek uit naar de dodelijke agressie en kwam tot volgend besluit:

«Het feit dat de aanvallers op flagrante wijze hebben nagelaten een basisschool te ontzien die op volle capaciteit draaide en gevuld was met 170 meisjes, maakt dat er slechts twee scenario’s mogelijk zijn die beide ondubbelzinnig veroordeeld moeten worden: ofwel vertrouwden de Amerikaanse en Israëlische strijdkrachten […] op een verouderde database met inlichtingen (van vóór 2013), wat neerkomt op grove nalatigheid en roekeloze minachting voor het leven van burgers; ofwel werd de aanval opzettelijk en met voorkennis uitgevoerd om een maximale maatschappelijke schok te veroorzaken en de steun van het volk voor het Iraanse militaire establishment te ondermijnen» (Al Jazeera investigation: Iran girls’ school targeting likely ‘deliberate’, 3 maart 2026). In het laatste geval was de boodschap: werp het regime omver vooraleer wij jullie allemaal doden.

“MAKE ISRAËL GREAT AGAIN”

In de weken voorafgaand aan de aanval van 28 februari voerden Iran en de VS onderhandelingen onder bemiddeling van Oman. Moderator Badr bin Hamad al Busaidi bevestigde dat Teheran bereid was om nooit nucleair materiaal voor een bom te verzamelen en volledige controle door het Internationale Agentschap voor Atoomenergie (IAEA) toe te laten. Een tweede ronde van gesprekken stond gepland in Genève. Terwijl beide landen nog volop in gesprek waren, besloten de Israëli’s een mogelijke diplomatieke oplossing te torpederen en Washington richting escalatie te duwen. Het was dus de Israëlische “onthoofdingsaanval”, die Netanyahu en zijn medestanders absoluut wilden doen plaatsvinden aan de vooravond van Poerim, die de Amerikanen verplichtte om onmiddellijk mee te doen.

Buitenlandminister Marco Rubio bevestigde dit op 2 maart in een persconferentie op Capitol Hill toen hij zei: «Het was volkomen duidelijk dat als Iran door wie dan ook werd aangevallen – door de VS, Israël of iemand anders — zij ons zouden aanvallen. Zij zouden terugslaan tegen Amerikaanse troepen omdat zij ons als onlosmakelijk verbonden met Israël beschouwen. We hadden inlichtingen die erop wezen dat een Israëlische actie op handen was. We gingen niet stil blijven zitten en een klap incasseren. De president besloot preventief te handelen om Amerikaanse troepen te beschermen en de Iraanse ballistische capaciteiten te verminderen voordat ze onbeheersbaar zouden worden.»

Omdat er kritische vragen rezen over de afhankelijkheid van de VS van de Israëlische agenda, probeerde Rubio een dag later terug te krabbelen, maar daar trapte niemand in. De fout van Washington is dat het zich achter Israël schaarde in plaats van het in te tomen. En omdat Trump dat niet deed, rijst opnieuw de vraag wie in de VS werkelijk de soevereiniteit heeft: de president of de Israëli’s. Het lijkt erop dat het de Israëli’s zijn, aangezien zij het tempo van dit grote conflict bepalen.

Het doel van de regering-Netanyahu is de realisatie van de oude mantra van de Amerikaanse neo-conservatieven: het creëren van een “Nieuw Midden-Oosten”. De zionisten zijn erin geslaagd een historische politieke zet te doen door Donald Trump mee te trekken in een interventionistische operatie op een strijdtoneel dat niet het westelijke halfrond is. De mooie woorden van het nieuwe document met de titel National Security Strategy of the United States of America (november 2025) blijken niet van toepassing te zijn als het over Israël gaat (zie Een geopolitieke contrarevolutie, nr. 55 van De Actualiteit Doorgelicht, december 2025).

In november 2024 kondigde de net verkozen president Trump aan dat hij Mike Huckabee zou benoemen tot Amerikaans ambassadeur in Israël. Deze voormalige baptistenpredikant is een van de meest fervente aanhangers van de joodse staat en als het ware het prototype van de zgn. christelijke zionisten, op wie Tel Aviv onvoorwaardelijk kan rekenen. Hij ontkent dat er zoiets als een “Palestijns volk” zou bestaan en is voorstander van de annexatie van de Westoever (“Judea en Samaria”) door Israël.

Op 20 februari, één week voor de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran, verdedigde hij in een ophefmakend interview met de rechts-conservatieve commentator Tucker Carlson het «Bijbelse recht» van de joodse staat op uitbreiding van zijn grondgebied, een verwijzing naar de belofte van Jahweh aan Abraham in het boek Genesis: «Aan uw nakomelingschap geef Ik dit land in bezit, van de beek van Egypte af tot aan de grote rivier de Eufraat» (Gn 15, 18). «Het zou prima zijn als ze alles zouden innemen», verklaarde de ambassadeur. Toen Carlson hem onder druk zette over het doden van Palestijnse burgers in Gaza door Israël, leek hij te suggereren dat het Israëlische leger voorzichtiger is in het vermijden van burgerslachtoffers dan dat van de VS.

De uitspraken van Huckabee maakten de Arabieren woedend, maar ook op de kanselarijen van de Amerikaanse bondgenoten fronste men de wenkbrauwen. «Een Amerikaanse ambassadeur die in het openbaar beweert dat een buitenlands leger humaner is dan de strijdkrachten van zijn eigen land, roept onvermijdelijk vragen op over waar zijn primaire loyaliteit ligt. Maar Huckabee is natuurlijk niet de enige “ware vriend van Israël” binnen de Amerikaanse politieke elite. Het Amerikaanse Congres, aan beide zijden van het politieke spectrum, staat erom bekend dat het de Israëlische premier Benjamin Netanyahu bij elk bezoek een luidruchtige staande ovatie geeft. Huckabee’s baas, de Amerikaanse president Donald Trump, heeft herhaaldelijk beweerd dat hij “de beste vriend van Israël is die ze ooit hebben gehad”.

«De voorganger van Trump, Joe Biden, heeft trots verklaard dat hij een zionist is en heeft Israël volledige steun en straffeloosheid gegarandeerd toen het genocide pleegde in Gaza. Senator Lindsey Graham [een beruchte oorlogsstoker] uit South Carolina schept op dat hij elke twee weken naar Israël gaat, “of ik dat nu nodig heb of niet”. Eric Adams, voormalig burgemeester van New York City, ging aan het einde van zijn ambtstermijn Israël bezoeken en zei dat hij als burgemeester van de grootste stad van de VS Israël had gediend. En zo kunnen we nog wel even doorgaan» (The Carlson-Huckabee interview may be the wake-up call Americans needed, in Al Jazeera, 22 feb. 2026).

AMERIKAANSE LEUGENS OVER HET GEVAAR VAN IRAN

Het opzet van Israël is glashelder: het regime in Iran liquideren en vervangen door een regering die zich onderwerpt aan de suprematie van de joodse staat in heel het Midden-Oosten. Tel Aviv weet dat het een existentiële oorlog begonnen is en zal tot het uiterste gaan om zijn aartsvijand «uit te roeien» (Netanyahu op 7 maart).

Maar wat met de VS? De argumenten die Donald Trump aanhaalde om Iran aan te vallen worden niet ondersteund door de Amerikaanse inlichtingendiensten. «De eerste bewering is dat Iran probeert zijn nucleaire programma opnieuw op te bouwen. Maar Trump zelf heeft herhaaldelijk beweerd dat de VS het nucleaire programma van Iran vorige zomer volledig hebben vernietigd tijdens luchtaanvallen. Bovendien heeft het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie bevestigd dat er geen bewijs is dat Iran zijn verrijkingsactiviteiten heeft hervat of werkt aan de bouw van een atoombom – een beoordeling die ook wordt gedeeld door de inlichtingendiensten van de VS.

«De tweede bewering is dat Iran doorgaat met de ontwikkeling van “langeafstandsraketten die een bedreiging vormen voor Europa en Amerikaanse troepen in het buitenland en die binnenkort het Amerikaanse grondgebied zouden kunnen bereiken”. Het Defense Intelligence Agency verklaarde echter in een vorig jaar uitgebrachte beoordeling dat er geen aanwijzingen waren dat Iran was begonnen met de ontwikkeling van een intercontinentale ballistische raket en dat een dergelijk project, indien gestart, waarschijnlijk een heel decennium in beslag zou nemen. Wat de derde bewering betreft, nl. dat Teheran van plan was een preventieve aanval op Amerikaanse troepen uit te voeren, erkende het Amerikaanse ministerie van Defensie in een briefing aan leden van het Congres op de tweede dag van de oorlog (1 maart) dat er geen inlichtingeninformatie was die een dergelijke bewering ondersteunde» (Epic Fury: Washington’s Contradictory War Aims in Iran, in Dohainstitute.org, 8 maart).

Laten we een kat een kat noemen: Washington is ten oorlog getrokken voor Tel Aviv. Maar deze grootscheepse militaire onderneming ter ondersteuning van de geopolitieke doelen van Israël is een zeer risicovolle, deels irrationele gok. Trump riskeert niet alleen militair vast te lopen, maar ook zijn electorale basis te verliezen en de toekomst van zijn politieke familie op te offeren. Hij en JD Vance hebben onder eerdere presidenten altijd gezegd dat Iran niet mocht worden aangevallen. Uiteindelijk hebben ze deze aanval toch gelanceerd en dat tegen de aanbevelingen van het Pentagon in. De MAGA-beweging heeft Trump gekozen omdat hij beloofde een einde te maken aan de Forever wars van de VS – niet om er een nieuwe te beginnen.

De Franse analist François Martin meldde in een interview op de onafhankelijke zender Ligne Droite (4 maart) dat hij weet had van een belangrijk gegeven: Seymour Hersh, de bekende Amerikaanse onderzoeksjournalist met sterke contacten binnen de inlichtingendiensten, heeft toegang gekregen tot een document met analyses van de Mossad ten behoeve van de CIA; volgens dat document onderstreepte de Israëlische geheime dienst twee zaken: dat de Iraniërs vrijwel geen raketten meer hadden en dat het regime binnen een week zou instorten als het werd “onthoofd” (Iran: Trump est-il en train de se faire piéger par Israël?).

ONDUIDELIJKHEID OVER DE DOELSTELLINGEN EN HET TIJDSPAD

Israël spiegelde de Amerikanen dus een snelle overwinning voor. Daarom zou Trump het enorme risico hebben genomen om deze oorlog te beginnen. Die moet des te sneller verlopen omdat Amerikaanse specialisten weten dat de VS slechts een reserve van één tot drie weken aan hoogwaardige raketten hebben. Er is de voorbije jaren teveel uitgedeeld aan Oekraïne!

Naarmate de dagen verstreken, paste Trump de formulering van zijn oorlogsdoel voortdurend aan. Eerst riep de president, in overeenstemming met Netanyahu, de Iraniërs op om op straat te komen en het regime omver te werpen. Maar de bombardementen deden net het tegenovergestelde: de grote meerderheid van de bevolking slikte elke kritiek op de leiders in en schaarde zich rond de vlag in een reactie van nationale trots en antiwesterse woede. Het is overduidelijk dat je een land niet met luchtaanvallen alleen tot regime change kan bombarderen.

Daarna sprak Trump over een “Venezuela-scenario”, namelijk het in stand houden van de structuren van het regime, maar met aan het hoofd een persoon die voor de VS aanvaardbaar is en die tot een compromis in staat is. Enige tijd later zei hij echter dat «de aanval zo effectief is geweest dat de meeste kandidaten zijn geëlimineerd. Het zal niemand zijn van degenen aan wie we dachten, want ze zijn allemaal dood.»

Bovendien getuigde de president van grote wisselvalligheid over de tijdlijn van de militaire operaties. Bij het begin van de oorlog sprak hij over «een aanval van 2 tot 3 dagen», al snel daarna over «gerichte bombardementen die de hele week kunnen duren». Op 1 maart klonk het dat het conflict mogelijk nog «4 tot 5 weken zou kunnen in beslag nemen». En weer wat later: «Hoe lang het ook duurt, het is oké. Wat er ook voor nodig is.»

«Dit standpunt is in tegenspraak met opmerkingen die enkele uren eerder waren gemaakt door de Amerikaanse minister Pete Hegseth, die suggesties dat Iran het Irak van Trump zou kunnen worden met klem van de hand wees en beloofde dat het niet zou uitmonden in een “eindeloze” oorlog. Om de verwarring nog groter te maken, hintte Trump op de mogelijkheid om Amerikaanse grondtroepen in Iran in te zetten, hoewel hij zijn voorgangers herhaaldelijk had bekritiseerd omdat ze verstrikt waren geraakt in langdurige conflicten. […] Naar verluidt zou de president Koerdische leiders in Irak hebben gebeld om de koers en doelstellingen van de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran te bespreken, kennelijk in een poging om Koerdische troepen in te zetten bij grondoperaties op Iraans grondgebied» (Epic Fury: Washington’s Contradictory War Aims in Iran, in Dohainstitute.org, 8 maart).

Op 6 maart tenslotte repte Trump met geen woord meer over een tijdsspanne, maar beperkte hij zich tot krasse taal: hij eiste simpelweg een onvoorwaardelijke overgave van Iran.

Als een land dat een oorlog begint zijn strategische doelstellingen voortdurend wijzigt en zijn eigen tijdspad heel de tijd moet aanpassen, voorspelt dat weinig goeds voor de afloop. “We bombarderen alles en daarna zien we wel” is het perfecte recept voor een zoveelste Amerikaanse militaire mislukking.   

DE BLIKSEMSNELLE REACTIE VAN IRAN

Anders dan Amerika verwacht had en Israël had voorgespiegeld «kwam er geen onmiddellijke ineenstorting die leidde tot een regimewissel. Minder dan een half uur na de aanval lanceerde het leiderschap in Teheran een verbluffende, bliksemsnelle, gecoördineerde tegenaanval op grote schaal, in een continue lanceringsmodus. […] De Iraanse tactiek was nu heel anders dan tijdens de Twaalfdaagse Oorlog in juni vorig jaar. In de tweede golf tegen Bahrein gebruikten ze pas kamikazedrones van het type Shahed-136 na een massaal salvo ballistische raketten die de Amerikaanse verdedigingssystemen volledig in verwarring brachten. Het resultaat: tientallen peperdure onderscheppingsraketten werden te vroeg ingezet. De drones kwamen pas later.

«Alleen al op dag 1 vuurde Iran meer dan 1200 raketten en drones af. Teheran heeft tienduizenden van deze wapens in voorraad. De Amerikaanse interceptors zullen binnen enkele dagen opraken. Elk THAAD-onderscheppingssysteem  kost 15 miljoen dollar. De wiskunde is zeker niet in het voordeel van het imperium.

«Volgens verschillende bronnen binnen de Iraanse Revolutionaire Garde had ayatollah Khamenei alles tot in de kleinste details voorbereid via een reeks richtlijnen. Hij had Ali Larijani, de secretaris van de Veiligheidsraad, en geselecteerde leiders niet alleen geïnstrueerd over hoe Iran zich kon verzetten tegen de vuurkracht van het "Epstein-syndicaat" [de VS en Israël], maar ook tegen moordaanslagen, onder meer op hemzelf. Khamenei had maar liefst vier opvolgers aangewezen voor elke belangrijke militaire commando- en regeringsfunctie. Geen wonder dat alle cruciale beslissingen na de onthoofding in recordtijd werden genomen» (Pepe Escobar, Ten Hours That Shook West Asia, 1 maart 2026).

Deze opmerkelijke analyse werd een week later bevestigd in een artikel verschenen op de website van het gezaghebbende medium The Hill: «Het Amerikaanse leger en zijn bondgenoten in het Midden-Oosten hebben moeite om de zwermen goedkope aanvals-drones van Iran te bestrijden nu de oorlog zijn tweede week ingaat. Functionarissen van het Pentagon zouden afgelopen week tijdens besloten briefings hebben toegegeven dat golven van door Iran gelanceerde drones de luchtverdediging doorbreken, waardoor Amerikaanse troepen en bases in de Perzische Golf kwetsbaar zijn voor aanvallen. Zes Amerikanen zijn al omgekomen bij een drone-aanval.

«Om de Iraanse Shahed-136-drones te bestrijden – een relatief goedkoop wapen dat ongeveer 20.000 dollar kost en snel kan geproduceerd worden – zetten de Amerikaanse strijdkrachten dure Patriot- en THAAD-raketten in, waarvan de bouw jaren duurt en miljoenen dollars kost. President Trump had vrijdag een ontmoeting met grote defensiecontractanten waaronder Lockheed Martin, de fabrikant van THAAD, en Raytheon, die Patriots vervaardigt. Hij zei nadien dat zij ermee hadden ingestemd om de productie van deze zgn. “exquisite-class”-wapens te verviervoudigen. Maar zelfs met een versneld bouwschema kan het tot twee jaar duren voordat dergelijke wapens klaar zijn. Defensie-experts waarschuwen dat de Iraanse drone-aanvallen de Perzische Golf weken tot maanden kunnen ontwrichten en de Amerikaanse munitievoorraden kunnen uitputten.

«“De strategie van Iran is gebaseerd op het sturen van goedkope drones die de VS met dure onderscheppingsraketten moeten neerschieten”, aldus Colin Clarke, uitvoerend directeur van het Soufan Center. “Teheran probeert een tactiek van ‘dood door duizend papiersneden’ (Death by a Thousand Paper Cuts) te volgen om de Amerikaanse en Israëlische verdediging te verzwakken» (Ellen Mitchell, America’s military has an Iranian drone problem, 7 maart 2026).

Teheran zet in op een slijtageslag. De Iraniërs willen de Israëlische Iron Dome volledig verzadigen met de bedoeling dat later gelanceerde projectielen meer kans hebben om het grondgebied van Israël te treffen. En ze willen een crisis veroorzaken in de Amerikaanse interceptors. Bovendien hebben ze met hun aanvallen op de VS-infrastructuur in de Golfstaten van de oorlog een regionaal conflict gemaakt waardoor Koeweit, Dubai, Bahrein en co. zo snel mogelijk van de Amerikaanse aanwezigheid af willen. En last but not least: de blokkering van de Straat van Hormuz, waardoor 20 % van de wereldwijde olie-export vastzit, de prijzen elke dag verder stijgen en de beurzen wereldwijd dieper in het rood gaan.

EN WAT DOEN DE BRICS-PARTNERS?

Iran is sinds 1 januari 2024 lid van BRICS+, het bondgenootschap van niet-westerse landen. Grote spelers Rusland en China houden zich op het eerste gezicht volledig afzijdig van het conflict, maar schijn bedriegt: achter de schermen zijn zij wel degelijk actief om Iran te helpen.

CNN meldde een week na het uitbreken van de oorlog dat Rusland aan Teheran inlichtingen verstrekt over de locaties en bewegingen van Amerikaanse troepen, schepen en vliegtuigen, «aldus meerdere personen die bekend zijn met Amerikaanse inlichtingenrapporten over deze kwestie. Dit is de eerste aanwijzing dat Moskou zich in de oorlog wil mengen. Een groot deel van de inlichtingen die Rusland met Iran heeft gedeeld, bestaat uit beelden van de geavanceerde constellatie van satellieten van Moskou, aldus een van de bronnen» (Russia is aiding Iran’s war effort by providing intel on US military targets, sources say, 6 maart 2026).

Minister van Oorlog Pete Hegseth wuifde de informatie weg: «Wij zijn van alles op de hoogte», klonk het zelfverzekerd. Hoe dan ook heeft Poetin meer dan zijn handen vol met Oekraïne.

Wat de activiteiten van China betreft, publiceerde de geopolitieke analist Hua Bin een erg interessant artikel op de site van The Unz Review waaruit we enkele paragrafen citeren:

«Iran is een cruciaal knooppunt in de multipolaire wereldorde die China voor ogen heeft. Het ligt ook in een cruciale geostrategische regio waarvan de wereld afhankelijk is voor zijn energiezekerheid. Door ons te baseren op een analyse van officiële verklaringen, reacties van denktanks en commentaren op sociale media kunnen we ons een idee vormen van het standpunt van Beijing over de oorlog. […]

«Ten eerste zal China Iran diplomatieke en economische steun blijven bieden. Ongeveer 20 % van de Iraanse economie is afhankelijk van de handel met China, dat Iran ook helpt om de sancties en dollarbeperkingen van het Westen te omzeilen.

«Ten tweede verdiept China de uitwisseling van inlichtingen en levert het cruciale technologieën aan Iran. Chinese bedrijven zoals MizarVision leveren en publiceren high-definition-satellietbeelden van de Amerikaanse militaire inzet in het Midden-Oosten. Beijing heeft Teheran voorzien van het navigatie- en geleidingssysteem Beidou, dat de nauwkeurigheid van Iraanse raketaanvallen enorm heeft verbeterd, aangezien de Amerikanen de Beidou-signalen niet kunnen uitschakelen of storen, zoals dat wel kan met het GPS-systeem. Verder hebben de Chinezen de levering van onderdelen en componenten voor de productie van raketten en drones in Iran versneld, waaronder de stuwstof voor ballistische raketten. China levert ook AI-gestuurde surveillancetechnologie om de Iraanse veiligheidstroepen te helpen bij het opsporen en oppakken van spionnen en infiltranten.

«Ten derde beseft China dat Amerika een “papieren tijger” is. Ondanks zijn stoere houding is het land fysiek niet in staat om een langdurige oorlog met grote verliezen te voeren. […] De over-gesofisticeerde wapens in het Amerikaanse arsenaal kunnen gemakkelijk uitgeput raken en zijn, eenmaal uitgeput, bijna onmogelijk aan te vullen. […] Het succes van een militaire campagne wordt niet bepaald door het aantal bommen dat je hebt gegooid en het aantal mensen dat je hebt gedood. Echte overwinning wordt afgemeten aan het bereiken van politieke doelen. In dit geval is het uiteindelijke politieke doel van de oorlog van de VS en Israël tegen Iran een regimewissel. Iran zal winnen zolang het standhoudt en zich verzet tegen dat oorlogsdoel. Met andere woorden: Iran hoeft niet te winnen, alleen maar niet te verliezen» (How’s It Going for the US in Iran?, 4 maart 2026). 

In een oorlog komt het er niet alleen op aan hoeveel pijn je de vijand kan aandoen, maar ook hoeveel pijn je zelf kan verdragen. Iran telde op 9 maart al meer dan duizend doden, maar het vecht door. Als binnenkort enkele tientallen lijkzakken met dode Amerikaanse militairen in de VS zouden aankomen, groeit de tegenstand tegen de oorlog spectaculair en zit Trump met een “big”, maar “not so beautiful” probleem.

KOMT HET TOT EEN REGIMEWISSEL?

Het is nog te vroeg om daarover uitspraken te doen. Aan de uitersten van het Iraanse politieke spectrum bevinden zich twee kleinere groepen; de ene steunt het regime voor 100 %, de andere heeft er zo’n afkeer van dat, stilletjes of luidop, gehoopt wordt op een geslaagde Amerikaans-Israëlische interventie.

Daartussenin zit de grote meerderheid die af wil van het theocratische bewind. De nieuwe generaties zijn erg liberaal en delen de visie niet meer die aan de basis lag van de islamitische revolutie van 1979, met haar verheerlijking van het martelaarschap. Tijdens de protesten van december-januari jl. droeg men geen godsdienstige slogans mee, maar vroeg men concrete vrijheden, een dagelijks leven zonder de islamitische ideologie en het verlangen niet meer losgesneden te zijn van de rest van de wereld.

Maar ook al is het regime zijn brede volkse basis kwijt, dat betekent niet dat de staatsinstellingen verzwakt zijn. Het Iraanse systeem is piramidaal opgebouwd. De top kan geëlimineerd worden, maar daaronder bevindt zich een stevig geheel van een zestal instellingen die allemaal een belangrijke macht uitoefenen en onafhankelijk van elkaar kunnen opereren, zoals de behoeders van de grondwet, de binnenlandse veiligheid, de Revolutionaire Garde enz.

Hoe dan ook heeft het uitbreken van de oorlog geleid tot een grotere militarisering van het bestuur. Het bestaande tussenschot tussen politici enerzijds en militairen anderzijds is weggevallen en de kans dat Iran afstevent op een dictatuur van het leger is bijzonder groot. En dat is bepaald niet waarop Trump en Netanyahu speculeerden. 

Laten we ons in deze woelige wereld van oorlog, wraak en vergelding toewijden aan de nieuwe Esther, Onze-Lieve-Vrouw van Fatima, die al haar kinderen die bij haar hun toevlucht zoeken in bescherming zal nemen tegen het Kwaad!

broeder Michel van de Triomferende Onbevlekte & redactie KCR